ΔΙΑΣΗΜΑ ΡΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

  Η αγάπη είναι η μόνη πυξίδα που μπορεί να σε οδηγήσει στο μεγάλο ταξίδι προς την εσωτερική γαλήνη.   Γκ. Ρίντλς

  Πέστε ότι θέλετε, αλλά καλύτερα είναι να σε έχουν εγκαταλείψει από το να μη σε έχουν αγαπήσει ποτέ.  William Congreve

  Η ανώριμη αγάπη λέει «σ’αγαπώ επειδή σε χρειάζομαι».Η ώριμη αγάπη λέει «σε χρειάζομαι επειδή σ’αγαπώ».  Erich Fromm

  Μια καρδιά που αγαπά είναι η αληθέστερη σοφία.   Κάρολος Ντίκενς

Όπου υπάρχει αγάπη υπάρχει και ζωή.   Ίντιρα Γκάντι

  Ένας δειλός δεν μπορεί να δείξει αγάπη. Αυτό αποτελεί προνόμιο των γενναίων.   Μαχάτμα Γκάντι

  Μάθε να αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη. Γ. Ρίτσος

 Η αγάπη δεν κατακτά, κατακτείται.   Γκαίτε

  Το μέτρο της αγάπης είναι αγάπη χωρίς μέτρο.  Αυγουστίνος

  Εκείνος που αγαπά δεν έχει ανάγκη να συγκρίνει, όταν η σύγκριση μπαίνει από την πόρτα, ο έρωτας βγαίνει από το παράθυρο.  Γ. Χακί

  Η αγάπη υποφέρει τα πάντα, πιστεύει τα πάντα, εύχεται τα πάντα, αντέχει τα πάντα. Η αγάπη ποτέ δεν τελειώνει. Απόστολος Παύλος

  Απ’τη μια μεριά με σύρει ο έρωτας και από την άλλη η λογική.  Οβίδιος

ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ II

........

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουσαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα , μιά στή μουσική

***

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά --κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε 

......... 

                     Οδυσέας Ελύτης

 

ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ I

 ..........

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς. 

........

Οδυσσέας Ελύτης       

όταν ο χρόνος κυλήσει βλεπεις πιο καθαρά...

Ω ναι! 

Η αγάπη είναι το πιο δυνατό συναίσθημα!

Γιατί άραγε δεν σου έδειξε αυτά που ήθελες?

Μήπως δεν πίστεψες ποτέ σ΄αυτή?

Μήπως δεν την εμπιστεύτηκες για το δικό σου μέλλον?

Μήπως δεν ήσασταν στην ίδια βαθμίδα?

΄Αραγε,της έδωσες ποτέ τη δύναμη να σου εκδηλωθεί και να σου δείξει ολα αυτά που ήθελες?

Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας

Σύμφωνα μ' ένα θρύλο,υπάρχει ένα πουλί που δεν τραγουδάει 

παρά μόνο μια φορά στη ζωή του,πιο γλυκά από οποιοδήποτε πλάσμα της γης.

Από τη στιγμή, που εγκαταλείπει τη φωλιά του,ψάχνει να βρει 

ένα δέντρο με αγκαθωτούς κλώνους, και δεν ξεκουράζεται ούτε στιγμή,πριν το βρει.

Ύστερα,ενώ δεν παύει να τραγουδάει στους άγριους κλώνους,

καρφώνεται στο πιο μακρύ και πιο αιχμηρό αγκάθι.

Και πεθαίνοντας,υψώνεται πάνω από την αγωνία του,σ'ένα τραγούδι,

που ξεπερνά αυτό του κορυδαλλού και του αηδονιού.

Ένα εξαίσιο τραγούδι,που πληρώνεται με τη ζωή.

Ο κόσμος ολόκληρος στέκεται για να το ακούσει κι ο Θεός χαμογελάει στον ουρανό του.

Γιατί δε φθάνει κανείς στο καλύτερο,αν δε νιώσει μεγάλο πόνο.

Αυτό τουλάχιστον λέει ο θρύλος.

***

Το πουλί με το αγκάθι στο στήθος του ακολουθεί έναν απαράβατο νόμο,δεν ξέρει τι είναι αυτό

 που το αναγκάζει να καρφωθεί και να πεθάνει τραγουδώντας.

 Τη στιγμή που το τρυπάει το αγκάθι δεν έχει επίγνωση του επερχόμενου θανάτου,

αλλά τραγουδάει,και τραγουδάει,

μέχρι που δεν του απομένει πια ζωή για να βγάλει ούτε μια νότα.

Αλλά εμείς,όταν μπήγουμε τα αγκάθια στο στήθος μας,ξέρουμε τι κάνουμε.

Καταλαβαίνουμε.

Και παρ' όλα αυτά,το κάνουμε.

.

Η ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΙΝΑ

Αυτή η πέτρα βρέθηκε στο όρος Σινά.

"Η Φλεγόμενη Βάτος" όπως την ονομάζουν οι μοναχοί.

...

Πρόκειται για πέτρωμα από τις διακλάσεις(ρωγμές) 

του οποίου πέρασε το νερό και άφησε οξείδια του σιδήρου.

...

Το πιο αγνό συναίσθημα

απ'όλα είν' η αγάπη,

κανείς ποτέ δε σκέφτηκε

με δόλο πως να πράξει.

όταν πληγώσεις μια καρδιά

πρέπει να ξέρεις κάτι,

 λιγότερο θα πόναγε
μαχαίρι να τση βάλεις.

κάποτε βρισκόμουνα σε μια παρέα,όταν ένας συμφοιτητής μου μου λέει πες μας μια μαντινάδα.τους λέω δεν μπορώ γιατι ο κρητικός φτιάχνει μαντιναδα όταν είναι πολύ χαρούμενος ή πολύ θλιμμένος... 

Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ – ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

 

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη

– Μα που γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χίμαιρας
Ριγώνοντας μ’ αφρό τη θύμηση!
Που είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου
Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω
Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών
Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυοσμαρίνια

- Μα που γύριζες
Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Σού ‘λεγα να μετράς μέσ’ στο γδυτό νερό τις φωτεινές του μέρες
Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων
Η πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους
Μ’ ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μέσ’ στο χρυσάφι του καλοκαιριού
Και τ’ άρωμα των γυακίνθων 

– Μα που γύριζες

Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα βότσαλα
Ήταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ’ έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ’ όνομα του
Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών
Όπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας.

Άκουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.

Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι
Για ν’ αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Ή για να πας καβάλα στο μαΐστρο

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας 

Θ’ αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.

 

 

ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ ΣΤΗ ΦΥΣΗ